کاروند پارسی

سبک و پادسبک: پژواکهای سبکی

از پس هر سبکی، سبکِ متضاد یا «پادسبک» آن پدیدار می شود. سبک مانند یک موجود زنده از نطفه ای کوچک می زاید و آرام آرام می بالد؛ اوج می گیرد، قدرتمند و فراگیر می شود. پس از مدتی به تدریج رو به پیری و زوال می رود. دوران انحطاط یا بی رمقی سبک، دورانی است که الگوها و شاخصهای آن عادی، فراگیر و بی تأثیر می شوند. وقتی گفتمان ادبی از الگوهای مأنوس و مکرر سبک اشباع شود آفرینش ادبی جز تکرار و کلیشه چیزی پدید نمی آورد. در چنان شرایطی تلاشهای نوخواهی، سازِ مخالف می نوازند و نوآوری را در روگردانی از جریان مسلط می جویند. رفتارهای خلاف عادت به فضای بی رمق ادبی، تازگی و نشاط انقلابی می دهد. جرقه های سبک جدید زده...